18.12.1903 pierwszy raz nazwy AK używa Papież Pius X w motu proprio,
11.06.1905 Papież ten określił również charyzmat stowarzyszenia i zasady organizacyjne w encyklice "Il fermo proposito". Papież wyłożył w tej encyklice podstawy teologiczne i organizacyjne AK w myśl hasła: odnowić wszystko w Chrystusie,
23.12.1922 Papież Pius XI kontynuował dzieło swego poprzednika oraz nadał ścisłe ramy organizacyjne AK w encyklice "Ubi arcano",
1928 Papież Pius XI powołuje do życia AK., która miała być organizacją świeckich mających udział w apostolstwie hierarchicznym Kościoła i dążących do odnowienia życia religijnego we wszystkich dziedzinach życia.
POLSKA
1926 zwołanie Zjazdu Katolickiego w Warszawie pod wpływem encykliki "Ubi arcano",
1928 utworzenie Komisji Episkopatu do spraw AK, przewodniczącym Komisji został Kardynał A. Hlond,
24.11.1930 erygowanie Naczelnego Instytutu AK z siedzibą w Poznaniu,pierwszym dyrektorem został ks. Bp S. Adamski,
27.11.1930 zatwierdzenie Statutu AK w Polsce przez Piusa XI (jedyny poza Włochami statut zatwierdzony przez Papieża),
1930-1932 powołanie AK w diecezjach,
05-06.02.1934 krajowy zjazd AK w Krakowie, utworzono cztery kolumny: KZM, KZK, KZMM, KZMŻ,
1939 przed wybuchem II wojny światowej AK liczyła 750 tys. członków,
1949 władze komunistyczne zażądały podporządkowania organizacji katolickich kontroli państwowej - było to równoznaczne z zaprzestaniem ich działalności aż do lat dziewięćdziesiątych (KSM i AK),
12.01.1993 Jan Paweł II w swoim przemówieniu do biskupów polskich zwrócił uwagę na szczególne znaczenie AK, jako niezastąpionego środka formacji apostolskiej świeckich,
02.05.1996 Konferencja Episkopatu Polski powołuje do życia AK,
20-21.11.1998 ukonstytuowanie się władz statutowych KIAK,